მიუხედავად მოკრძალებისა, კორცხელის ღვთისმშობლის ტაძარი არქიტექტურული სასწაულია, მრავალსაუკუნოვან ისტორიასა და სულიერებაში ჩაძირული. სამეგრელოს ულამაზეს სივრცეებში, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფელ კორცხელში დაკარგული ეს ეკლესია არა მხოლოდ X საუკუნის ძეგლია, არამედ მრავალი ისტორიული პერიპეტიის მოწმეა.
დაარსებული მე-17 საუკუნის პირველ ნახევარში, მეგრელი მთავარი ლევან II დადიანის ძალისხმევით, ტაძარი თავისი სიდიადით პატივისცემას შთააგონებს. ლეგენდა მოგვითხრობს, რომ თავად ლევან II და მისი დედოფალი ნესტან-დარეჯანი პირადად აკვირდებოდნენ ეკლესიის რესტავრაციის პროცესს, რასაც მოწმობს წალენჯიხის ეკლესიის ფრესკა.
1815 წელს ტაძარი კვლავ განახლდა დიდი ნიკო დადიანის, მისი დროის მთავარი მოსამართლის „დიდი ნიკოს“ სახელით ცნობილი, ტაძარი, რომლის დაკრძალვა სწორედ კორცხელის ეკლესიის კედლებში მოხდა.
საუკუნეების გავლისა და ცვალებადი ისტორიის განცდისას, ტაძარმა შეინარჩუნა თავისი სული და მდიდარი მემკვიდრეობა, რომელიც აისახება სხვადასხვა ეპოქის უნიკალურ მოჭრილი ხატებით. ამ სიმდიდრის ნაწილი შეგიძლიათ ნახოთ დადიანების მუზეუმში, ხოლო დანარჩენი სამი ხატი წარმოდგენილია თბილისის ხელოვნების მუზეუმში.
თუმცა, არა მხოლოდ ისტორიული მნიშვნელობა ხდის კორცხელის ეკლესიის სტუმრობას დაუვიწყარს. აქედან იხსნება მიმდებარე ტერიტორიის ბრწყინვალე პანორამები, სადაც შეგიძლიათ იხილოთ სვანეთის ქედები, აფხაზეთის პატარა ნაყოფიერი ვაკეები და შავი ზღვის გაუთავებელი სივრცეები.
თავად ტაძარი, თავისი ქვის გუმბათოვანი სტრუქტურით, ამობურცული აფსიდებითა და პატარა ქვის კვადრატებით გაფორმებული ფასადებით, არის არქიტექტურული ნამუშევარი, რომელიც ასახავს დროის სულს და მისი შემქმნელების რწმენას. და მიუხედავად იმისა, რომ ინტერიერმა დაკარგა მრავალი დეკორატიული ელემენტი, საკურთხევლისა და დასავლეთის კედელზე არსებული ფრესკები სულიერი მემკვიდრეობის სიმდიდრეს ახსენებს.
ვინც ფეხს დაადგამს ამ მიწაზე, გარშემორტყმული იქნება ბუნების დიდებული სილამაზითა და სულიერი ბრწყინვალებით, რომლებიც გაერთიანდა ერთ უნიკალურ მთლიანობაში - კორცხელის ღვთისმშობლის ეკლესიაში.






















