იმერეთის რეგიონის უღრან ტყეებში დაკარგული უძველესი მღვიმევის დედათა მონასტრის მემკვიდრეობა მე-13 საუკუნის სიდიადესა და სულიერებას განასახიერებს. ულამაზესი მდინარე ყვირილას ნაპირებზე, კლდოვანი კლდეებით გარშემორტყმული, ეს სამონასტრო კომპლექსი აღფრთოვანებას იწვევს თავისი ისტორიული მნიშვნელობით.
მონასტრისკენ მიმავალი ბილიკი იწყება კლდის მიღმა და როცა ბილიკზე მიდიხართ, თითქოს ქვაზეა მოხატული, იხსნება დიდებული არქიტექტურული ანსამბლი. დიდი და პატარა ეკლესიები, სამრეკლო და ქალთა საკნები დიდებულად ერწყმის სალოცავის ატმოსფეროს.
მაცხოვრისადმი მიძღვნილი მთავარი ტაძარი გაოცებულია თავისი სილამაზითა და სულიერი სიდიადით. ხის კანკელი, უხვად მორთული ჩუქურთმებითა და მხატვრობით, ხელახლა ქმნის უძველესი დროის ატმოსფეროსა და დიდებულ დოქსოლოგიას.
მონასტრის უნიკალურობას ხაზს უსვამს არა მხოლოდ მისი არქიტექტურა, არამედ მის კედლებში დაცული საგანძური. ჭედური ხატების და ხეზე კვეთის შესანიშნავი ნიმუშების ნახვა საქართველოს ხელოვნებისა და რწმენის ისტორიაში ჩაძირვაა.
მღვიმევის მონასტერი არ არის მხოლოდ ისტორიული ძეგლი, ის არის ადგილი, სადაც დრო შეჩერდა, რათა წარმოგვედგინა უძველესი ტრადიციების სიდიადე და სულიერი სიღრმე. გეპატიჟებით ამ გასაოცარ მოგზაურობაში დროსა და სივრცეში, რათა იგრძნოთ წარსულის სუნთქვა და შეიგრძნოთ საქართველოს სული.























